Вальтер Беньямин 1921 жылы «Зорлық-зомбылықты сынау туралы» деген шағын мәтін жазды, ол ақыры XX ғасырдың ең ыңғайсыз философиялық мәтіндерінің бірі болып саналады

Өйткені ол біз байқамауға үйренген тетікті сипаттайды.

Беньямин зорлықтың екі түрін ажыратады. Біріншісі құқық орнататын зорлық, оның көмегімен билік өзін негіздейді. Екіншісі құқық қорғайтын зорлық, оның көмегімен билік өзін күн сайын күзетеді. Беньямин бойынша, полиция аса алаңдатарлық институт, өйткені ол екі түрін де бір мезгілде біріктіреді. Ол заңды орындап қана қоймайды, сонымен бірге оны сол жерде, өз қалауынша орнатады. Полицейдің шешімі шығатын жерде заң заң болудан қалып, қалауға айналады.

Беньямин ойының ең өткірі «төтенше жағдай» ұғымы. Билік оны әрдайым қорда ұстайды. Бұл әдеттегі ережелер «жоғары қажеттілік» деген желеумен тоқтатыла тұратын сәт: санитарлық, әскери, экономикалық, қандай болса да. Осы сәтте мемлекет заңның бетпердесін жамылып, заңнан тыс әрекет етеді. Беньямин жазғандай, төтенше жағдай неғұрлым жиі қолданылса, ол баяғыда ерекшелік емес, норма болып кеткені соғұрлым айқындала түседі.

Беньямин мұны Веймар республикасы туралы жазды. Бірақ ол сипаттаған тетік әмбебап, сондықтан да мәтін бір күнге де ескірген жоқ

Иллюстрация: Гойяның «Соғыс қасіреттері» сериясынан 39-парақ, «Ұлы ерлік! Өлілермен бірге!»