Заң мен тәжірибедегі XVIII ғасырдағы жаза ретіндегі шіркеулік тәубе
XVIII ғасырда бірқатар қылмыс азаматтық санкциялармен қатар шіркеулік жазалармен де жазаланды. Мұндай шаралардың бірі шіркеу соты жүктейтін тәубе ету болды. Мысалы, 1716 жылы Әскери жарғы пұтқа табынғанда, бақсылық жасағанда, мылтыққа арнап бәдік айтқанда, азғындық жасағанда, жалған куәлік бергенде, абайсызда кісі өлтіргенде тәубе етуді міндеттейді.
Алайда тәжірибе заңда жазылған нормалардан әжептәуір өзгеше болуы мүмкін еді. ІІ Екатеринаның Жоғары бекітулер журналына жүгінсек, онда шіркеулік тәубе негізінен кісі өлтіргені үшін жүктелетіні көрсетілген.
Сонымен бірге сот жүктейтін мәжбүрлі әрі бақылаудағы намаз жазалаудың мынадай шараларын толықтыратыны белгілі: бірнеше апта нан мен суда отыру, шенінен және дворяндық абыройынан айыру, Сібірге мәңгілік жұмысқа жер аудару
