Александр Переверзиннің терезеден түкті араны көрген ана туралы өлеңі

Ақпанның бірінші сенбісінде
ана терезеден безгелдек көрді
де, есік жақтауында тұрып айтты:
Пашка немесе Сашка деп атаймыз.
Көрдің бе, аппақтықтың ортасында
безгелдек ұшып жүр? Бұл жақсы ырым.
Егер көктемге дейін оралмасақ,
ұн алуға әмбебап дүкенге бар.
Ал оралсақ, оқуға үйретемін,
онымен жағада бірге жатармын,
қарындашын беремін, дәптерін,
Валера, мен тағы не істей аламын?..

Жолма-жол аударма

…Бұл бір өмір бұрын болған еді.
Су бетінде жақсы тұрған
түнде қар жауған ел,
таңертең қар жауған ел.
Елді қар басты, ал мен тірімін.
Жалықтыра да қойған жоқ,
әлі санаймын: қырық алты.
Ал айнала резеңке қараңғылық,
«Перекресток», ұзын үйлер,
таңды нұрландыратын ұшқындар,
өткір электричка сырғып барады
Шатураға немесе Рязаньға,
ал терезелерде әліпби жарқылдайды.

Жолма-жол аударма

Александр Переверзин