Жұпыны түн ортасында жүрек соғысы айқынырақ, Ал жарық қанатты серігім жақынырақ, Менің мұңды, момын досым
Ол жақындайды, бірақ көп ұзамай
Мен өзімді ұмытамын, түсімде
Дауылды көремін, теңізді көремін
Және түбінде күлген қыздарды.
Жердегі, қараңғы сенімсіздіктің
Тұңғиықтарын біледі де, мұңаяды,
Жарық қауырсындарын тастайды,
Және ұялшақтана жаныма қарайды.
Қанатын салбыратып, желпиді,
Тыныштықтың сиқырымен,
Және баяу тыныстап, айдап шығады
Менің күпірлікке толы түстерімді...
Ал мен, оянып, жек көремін
Өзімнің жойқын өмірімді,
Ұшып бара жатқан көлеңкені көремін
Және терезенің сыртынан таңды көремін.
Және күндізгі сәулелер түседі...
Олардан бүкіл бөлме жарық болады:
Олар шын мәнінде алтын қауырсындар
Оның көзге көрінбес қанатынан.
Жолма-жол аударма
Владимир Набоков, «Қамқоршы періште»
Орыс мұражайы коллекциясындағы икона: Қамқоршы періште, ізгі Анастасия Александриялық және әулие патшайым Александра, Романов-Борисоглебск, XIX ғасырдың бірінші ширегі
