Дельвиг шығарған «Әдеби газеттің» 1830 жылғы 9-нөмірінде таңғаларлық жайттар аз емес
Дельвиг шығарған «Әдеби газеттің» 1830 жылғы 9-нөмірінде таңғаларлық жайттар аз емес. Мысалы, Пушкиннің 1824 жылғы Языковқа жолдаған хатындағы ұйқас:
«Ежелден тәтті ынтымақ
Ақындарды өзара байланыстырады:
Олар бір музаның абыздары;
Оларды бір жалын толқытады;
Тағдыры жағынан бір-біріне жат болса да,
Шабыты жағынан олар туыс.
Овидийдің көлеңкесі үшін ант етемін:
Языков, мен саған жақынмын.
Көптен бері-ақ Дерпт жолына
Таңертеңгі шақта шығар едім,
Ықыласты босағаңа
Ауыр таяғымды көтеріп барар едім,
Және қамсыз күндер суретінен,
Еркін-шабытты әңгімеден
Һәм сенің сазды лирағнан
Жаным жадырап қайтар едім.
Бірақ бақыт мені жаманатты мазақтайды:
Баспанасыз көптен жүрмін,
Дауыл қайда соқса, сонда ұшып;
Ұйықтап қалсам, қайда оянарымды білмеймін. —
Үнемі қуылған, енді жер аударылып
Кісенделген күндерімді сүйреймін.
Ақын, менің шақыруымды ести гөр,
Үміттерімді алдамай гөр. ...».
Жолма-жол аударма
Жоқ, бақыт «дауылмен» ұйқаспайды. Сонда мәселе неде?
Мәселе мынада: цензор Пушкиннің өлеңінен «өзімбілемдік» деген сөзді сызып тастаған, ал ақын жолдардың бәрібір дұрыс оқылатынына күмәнданбау үшін «дауылды» әдейі орынсыз жазып қойған.
