Павел I-нің ұстазы, Мәскеу және Калуга архиепископы Платон 1779 жылғы 22 қазандағы Қазан Құдай Анасы күніндегі уағызында бақыт пен бақытсыздық туралы толғап, құрметті нақ бақытсыздық жағдайына арнайды

Архиепископ Платонның сөзінше, біз қайшы келетін жайттарды бақытсыздық деп санаймыз, өйткені олардағы жасырын пайданы байқамаймыз: не табиғи түсінігіміздің кемдігінен, не заттарға аз көңіл бөлгенімізден.

Көктегі емші бізге ащылық тостағанын ұсынады, оны ішкенде құтқарушы дәрі жатыр. Мұндай ащылықты ащылық деп санауға болмайды, оның ішінде сауығудың тәттілігі бар, сол сияқты сырттай келетін қасіретті жайттарды да, егер олар арқылы жақсылыққа жетелене алсақ, бақытсыздық деп санауға болмайды.

Алайда Платон қауымның назарын мынаған аударады: егер әдеп-ғұрыптың адалдығы бүтін болмаса, ұяты таза ар-ождан болмаса, мінездің пәктігі жоғалып, ар-ождан күнәмен ауырланса, адамның нақ осы халі бақытсыз болып табылады, бұл Құдайдың ықыласының нәтижесі емес, адамның азғын қалауының нәтижесі