Килиманджаро мұздықтарының еруі, ормандарды кесу және 1850-жылдардан бергі мұздықтардың шегінуі

Танзаниядағы «жарқыраған тау» Килиманджародағы мұздықтардың қазіргі заманда қарқынды еруі оның беткейлеріндегі жаңбырлы ормандардың аяусыз оталуымен байланыстырылады. Орман жойылғандықтан беткейлер ылғал жинауды қойды деп саналады, ал бұрын олар сол ылғалды бұлт түрінде шыңға жөнелтіп, қар қорын қайта толықтырып отырған. Кейбір болжамдар бойынша, африкалық пейзаж үстіндегі қар қалпағының өмірінен 10-20 жыл ғана қалды.

Мұздықтың еруі бүгін басталған жоқ, оны XX ғасырдың ортасында-ақ байқаған, ол кезде Килиманджародағы қар-мұз жамылғысының толық жоғалуы 40-200 жылдан кейін болады деп болжанған. Алайда еруді тек Танзанияда ғана емес, Африканың басқа мұздықтары да бастан кешті: Кения тауларында, Рувензориде. Зерттеушілер мұны Перу, Чили және Жаңа Зеландия мұздықтарындағы үрдіспен сабақтастырды, мұның бәрі 1850-жылдары басталған мұздықтардың қазіргі заманғы еруі ретінде сипатталады. Жаңа Зеландия мұздықтары тек 1866 жылдан 1919 жылға дейін 2 км-ге шегінді.

Қызығы, ғалымдардың алдыңғы буындары антропогендік әсерді бұл дүниежүзілік мұздықтық рецессияның басты себебі деп атамаған