Джорджо де Кириконың 1922 жылғы картинасы бос қалған әлем мен символдық тәртіп бейнесі ретінде

Біртүрлі саяхатшылар ма, әлде біртүрлі жолаушылар ма?

Джорджо де Кирико, 1922 жыл.

Бұлттағы адам «Атлас» «кометасымен» ұшып келе жатқан тіршілік иелерінің символы ретінде.

Кирико жұмбақты кез келген болмыстың қажеттілігі ретінде бейнелеуде теңдесі жоқ. Білесіз бе, бұл сурет классикалық апат фильмінің сеттингін еске түсіреді, бірақ онда жалпы алғанда қорқынышты ештеңе жоқ. Дүниенің соңынан кейінгі әлем сияқты: жоғалған адамдардың орнында қандай да бір дақтар, немесе олардың орнын басып, босап қалған сахнада тұрған манекендер. Ал индустриалды пейзаждың бір жерінде өлімші вирус індетінен аман қалған бір не екі адам жүр, олар не болып жатқанын өздері де түсінбейді.

Үйлердің арасындағы көлеңкедегі кеңістік шындықтағы жарықшаққа ұқсайды, ал бүкіл композиция шындықтың каноны құлаған кезде одан қалатын нәрсеге көбірек келеді: ғимараттар мен алаңдар карта үйшігі сияқты жиналмайды, қалқып жүрген жартастармен бірге қандай да бір мүмкін емес бірізділікпен қосылып кетеді.

Мұнда кім және қайда саяхаттап жүр? Біз межелі жердегі жолаушыларды емес, жолдың өзін символдық тәртіптің құрылымы ретінде көріп тұрған болуымыз керек. Бұл тәртіп, үлкен мәнінде, біздің бүкіл өмір сүруіміздің үлкен декорациясы.

Мен бұл суретке қарай беремін, ал қарамаған кезде оны еске аламын, мағынасын ұстай алмаймын, бірақ мағынасы болмауы да мүмкін, тек мағынаны орналастыруға және одан алып тастауға болатын матрица ғана бар.

Қайырлы таң және жақсы күн тілеймін. Ең бастысы, текстураларға тұрып қалмаңыздар