«Алғашында тундрамен осынша көп бұғыны Архангельскіге неге айдап келе жатқанын түсіне алмадық

«Алғашында тундрамен осынша көп бұғыны Архангельскіге неге айдап келе жатқанын түсіне алмадық. Бізбен бірге жүрген әскерилер әскери бөлімшелер құрамыз деп айтты. Бұғыдан қандай әскери бөлімше шығады деп, біз бәрібір түсінбедік. Арамызда ненецтер, коми, сондай-ақ орыстар да болды. Кейбір орыстар бала кезінен тундрада өскен; олар бұғы шанасын айдай білетін. Біз жүз шақты адам едік… Бізді батальонға қосты да, бір ай бойы тактикалық дайындықтан өте бастадық. Бұғы шанасы зымырап келеді, кенет пулеметтер жарылып қоя береді. Сол сәтте бұғылар не бірден бүйірге атылады, не жерге жабысып қалғандай тұрып қалады. Үстімізден миналар ұшты, зеңбіректердің залптарын тыңдадық. Қардан траншеялар қаздық, шанасымен бірге траншеяға кіретінбіз. Айналаға қарасаң, бұғы да, адам да жоқ, ал біз бүркемелейтін халаттармен траншеяларда жатырмыз. Күтпеген жерден бізді эшелонға тиеп жіберді. Өмірінде тұңғыш рет бұғылар вагондарға кірді. Бастықтардан: „Бізді қайда апара жатыр?“ деп сұраймыз. „Соғысуға! — дейді. — Фашистерді қырамыз“. Біз Архангельскіден Мурманскіге мыңға тарта еркек бұғы алып бардық. Бұғылардың бәрі үйретілген еді. Оқ дыбысынан қорықпайтын»

Воскобойников М. В атаку идут северяне