Бейтаныс көшемен келе жатқан едім, Кенет қарғалардың қарқылын естідім, Лютняның сыңғырын, алыстағы күн күркіреуін, Алдымда трамвай ұшып келе жатты
Оның баспалдағына қалай секіріп міндім,
Бұл мен үшін жұмбақ болып қалды,
Ауада от жалындаған із
Ол күндіз де қалдырып отырды.
Ол қара қанатты дауылдай зымырады,
Ол заман тұңғиығында адасып кетті...
Тоқтатыңыз, вагонжүргізуші,
Қазір-ақ вагонды тоқтатыңыз.
Кеш. Біз қабырғаны айналып өттік,
Пальма тоғайынан зырлап өттік,
Нева арқылы, Ніл мен Сена арқылы
Үш көпірді күркіретіп өттік.
Терезе жақтауынан жарқ етіп өте бере,
Соңымыздан зерттей қарады
Қайыршы қарт, әрине сол кісі,
Бір жыл бұрын Бейрутта қайтыс болған.
Мен қайдамын? Қалай сағынышты, қалай мазасыз
Жүрегім жауап ретінде соғады:
Рухтың Үндістанына билет
Сатып алуға болатын вокзалды көрдің бе?
Маңдайша... қанға толған әріптер
«Көкөніс дүкені» дейді, білемін, мұнда
Орамжапырақ пен тамыржемістің орнына
Өлі бастарды сатады...
Николай Гумилев, «Адасқан трамвай»
Жолма-жол аударма
