Николай Гумилевтің «Жираф» өлеңі Чад көліндегі талғампаз жираф туралы

Бүгін, көріп тұрмын, жанарың ерекше мұңды,
Қолдарың ерекше жіңішке, тізеңді құшақтап отырсың.
Тыңдашы: алыста, алыста, Чад көлінің жағасында
Нәзік талғамды жираф жүр.
Оған сымбатты сұлулық пен рахат берілген,
Терісін сиқырлы өрнек әшекейлейді,
Онымен тек ай ғана теңесуге батылы барады,
Кең көлдердің суында бытырап, шайқалып тұрып.
Алыстан ол кеменің түрлі-түсті желкендеріне ұқсайды,
Жүгірісі құстың шаттық ұшуындай жайлы.
Жер талай ғажап көретінін білемін,
Ол батқанда мәрмәр үңгірге тығылған кезде.
Жұмбақ елдердің көңілді ертегілерін білемін,
Қара қыз туралы, жас көсемнің құштарлығы туралы,
Бірақ сен ауыр тұманды тым ұзақ жұттың,
Жаңбырдан басқаға сенгің келмейді.
Ал саған тропик бағы туралы қалай айтып берем,
Сымбатты пальмалар туралы, ойға сыймас шөптердің иісі туралы…
— Жылап тұрсың ба? Тыңдашы… алыста, Чад көлінде
Нәзік талғамды жираф жүр.

Жолма-жол аударма

Николай Гумилев, «Жираф»