Сексенінші жылдардан бастап итальян кинематографы дағдарысқа ұшырады деп есептеледі, себептердің бірі ретінде жекеменшік телеарналардың жаппай таралуы аталады: олар көрерменнің назарын кинотеатрлардан тартып әкетті, соның салдарынан…
2007 жылы Канн фестивалі кезінде 1960-1970 жылдардағы итальян киносының үлкен жанкүйері Квентин Тарантино итальян киносындағы жағдайды қасіретті деп атады, өйткені соңғы жылдардағы жұмыстар оған бір-біріне ұқсас, көңілсіз әрі жүйкеге тиетіндей жалықтырарлық болып көрінеді: «Олар не ұл балалардың есею жолын, не қыз балалардың есею жолын, не қарым-қатынасы дағдарысқа ұшыраған жұптарды, не ақыл-есі кем адамдардың демалысын баяндайды».
Бұл өткір сөздер итальян киногерлерінің ашу-ызасының дауылын туғызды: L'Unita күнделікті газеті Тарантиноны «ақыл-есі кем» деп атады, ал Софи Лорен ол американдық киноның өзінде түк түсінбей тұрып, итальян кинематографы туралы сөйлей ала ма деп сұрады. Алайда американдықтың сөзінде елеулі шындық үлесі бар екенін мойындап, Тарантиноға қосылғандар да болды
