Эдуард Асадовтың «Ғасырлар арманы» өлеңі бостандықтың зорлықпен күресі туралы
Адам баласы жер басып, тік тұрғаннан бері, Табиғат заңымен өмір сүріп, сүйіп келгеннен бері, Ғылымның айтуынша, таулар мен өзендер арасында, Алыс, өте ерте дәуірде,— Дүниеде бостандық өмір сүріп, гүлденген еді.
Бірақ терісі мен етін алып,
Серігіне тек тамырын қалдырған,
Ары-арманға түкіріп, күшке жүгінген баба,
Бостандықты алғаш рет аяғымен таптады.
Зорлық билік-басшылықсыз тіршілік ете алмайды.
Бұл жағдайда озбырлық ең сенімді жол.
Ал бостандық құқықта теңдікті бекітеді.
Осыдан өмір бойы тоқтамайтын қайшылық туады.
Шындық пен жалған арасындағы қайшылық,
От пен мұз таласатын шайқас.
Бірақ қайшылық қанша тұрақты болса да,
Алға басу сөзсіз. Үдеріс жүріп жатыр.
Өйткені бостандық кеудеде жырламаса,
Көз шындықты тас арқылы көрмесе,
Онда Кампанелла азапқа түскенде
Бостандық туралы сонша жарқын әрі батыл
Неге айта берер еді,
Қара рясалылардың ызасына құлақ аспай!
Бостандық қанша алыс болғанымен,
Егер жан-тәніңмен оған мәңгі ұмтылмасаң,
Жараланып құлаған Спартактың өзінде
Күрескенге күш қайдан табылар еді?!
Егер жарқын жел оны соғыстың қара жалыны арқылы
Қорқусыздыққа шақырмаса,
Онда Линкольн, тіпті өлер алдындағы налысын
Оған арнаса да,
Солтүстіктіктерді жеңіске жеткізе алар ма еді?!
Бостандық! О, ол қандай ыстық!
Оның жаңғырығының өзі қандай әдемі!
Бекер емес қой, Стенька Разин де
Дарға жақын тұрып, күлімсіреп жендетке қарағаны!
Эдуард Асадов, «Ғасырлар арманы»
Жолма-жол аударма
