Николай Рубцовтың 1960 жылғы Ресейге және туған үйге деген махаббат туралы өлеңі
Сәлем, Ресей, туған жерім менің!
Сенің жапырағыңның астында қандай қуаныштымын!
Ән жоқ, бірақ анық естимін
Көзге көрінбес әншілердің хормен шырқаған әнін…
Желдің мені сол жермен айдап барғаны сияқты,
Бүкіл жер бетімен, ауылдармен де, астаналармен де!
Мен күшті едім, бірақ жел күштірек еді,
Сондықтан еш жерде тоқтай алмадым.
Сәлем, Ресей, туған жерім менің!
Дауылдардан күшті, кез келген еріктен күшті
Орылған егіннің жанындағы қырманыңа деген махаббат,
Көгілдір даладағы саған деген махаббат, ағаш үй.
Барлық сарайларға да бермеймін
Терезесінің астында қалақайы бар аласа үйімді.
Кешкілік күн менің бөлмеме
Қандай бейбіт болып батушы еді!
Көктегі де, жердегі де бүкіл кеңістік
Терезеден бақыт пен тыныштық тыныстап тұрды,
Даңқты көне заманның исі аңқып,
Нөсер мен аптапта да қуанып тұрды!..
Жолма-жол аударма
Николай Рубцов, 1960 жыл
