Арсений Тарковскийдің «Дүние ортасында» өлеңі адамның инфузориялар мен жұлдыздар арасындағы орны туралы

Дүниенің ортасында. Арсений Тарковский

Мен адаммын, мен дүниенің ортасындамын,
Артымда: сансыз кірпікшелі кебісшелер,
Алдымда: сансыз жұлдыздар.
Мен солардың арасына бар бойыммен жаттым,
Теңізді байланыстырған екі жағалау,
Екі ғарышты қосқан көпір болып.

Мен Нестормын, мезозойдың жылнамашысымын,
Келер замандардың Иеремиясымын.
Қолымда сағат пен күнтізбе ұстап,
Мен болашаққа Ресей сияқты тартылғанмын,
Өткенді қайыр сұраған патшадай қарғаймын.

Мен өлім туралы өліктерден көп білемін,
Мен тірінің ішіндегі ең тірімін.
Және, Құдайым-ай! бір көбелек,
Қыздай болып, менің үстімнен күледі,
Алтын жібектің бір жыртысындай.

1958

Жолма-жол аударма