Валентин Гафттың Юрий Визборға арналған заманауи поп-музыка туралы өлеңі
Поп-музыка біздің жанымызды шрапнельмен үгітеді,
Оны бұл үшін сотқа тартуға болмайды.
Ұрпақтың бір бөлігі ақымақтықпен өсті,
Ал жаңасы ауру елесінде туып жатыр…
О, орман күнішкесі, ғажап ән!
Тұтқында қалай ғана айтатын едік, ақымақтар-ай!
Бостандық келді, қызықты бола бастады
Шиқылдақ ұсқынсыздар мен дөрекілер…
Сөздің қажеті жоқ, азғындаудың айғайы ғана бар.
Кім көбірек науқас болса, сол атақты.
Кім ұялмастан шығып ән салады,
Ар-ұятсыз, қорқынышсыз, шалбарсыз.
Айтқың келетін ән қайда?
Мәңгі ұмытпайтындай сөздер қайда?
Әлдекіммен өте тұрғысы келіп тұрған
Дене кесегі туралы не деп айғайлайсың?
Теледидардан, мейрамханадан келгендей,
Салмақ қосу үшін қырылдақ үн қосып,
Олар жараға тұзды пұттап себеді,
Қырыққабатқа немесе қияр-қаздарға себетіндей.
Халатты жынысыз тұлға
Себепсіз жалаңаштанып ән салып жатыр…
Жиіркенішті бұл. Бізге ән айтып берші, Юра,
Әйелдің жылулығы мен ер адамдардың ерлігі туралы.
Валентин Гафт, Юрий Визборға
