Ларисаның орындауындағы Гурилев романсы мен Баратынскийдің «Разуверение» элегиясы

Есіңізде me, Харита Игнатьева Ларисаға бай жақтастармен қалай қарым-қатынас жасауды үйреткенде, ол гитараны алып, терезе жанына отырып: «Анашым, қарағым, күнім менің, Аямашы, тумасым, сәбиіңді!» деп ән салғаны?

Гурилёвтің Никормский сөзіне жазған осы романсы, негізінен алғанда, нені білдіреді? Бір жағынан, Лариса ғашық болып қойған, сол үшін де қобалжып тұр, екінші жағынан, ол анасынан өзін азғырмауын сөзбе-сөз өтінеді.

Жалпы, бұл пьесада бұрын да, бірнеше рет айтылған болатын, тек Баратынскийдің Глинка әуеніне жазылған романсының сөздерімен: «Қажетсіз мені азғырма...». Шын мәнінде, қажетсіз азғыру Паратовпен қарым-қатынасының, тіпті бүкіл қоғаммен және өзіне жат, мещандық дүниенің цинизмге толы әдет-ғұрпымен қарым-қатынасының тура баламасы. Лариса дәл осы жолды «қажетсіз мені азғырма...» деп бірнеше рет қайталайды, бірақ оны азғыра береді, азғыра береді. Ал шарықтау шегі ретінде романсты толық Паратовтың өтінішіне жауап ретінде айтады.

Ларисаның мінезінің ерекше белгісі, әрине, ол қандай да бір арзанқол нәрсені, қалалық романсты емес, сығандар хорымен байланысты болса да, ең таза классиканы орындайды: түпнұсқада «Разуверение» деп аталған Баратынский элегиясын, ұлы Глинканың әуенімен айтады.

Өкініштісі, бұл нәзіктік керек емес адамдардың алдында шашылады және өте арзан бағаланады: «Қыз сұлу, түрлі аспаптарда ойнайды, ән салады».