Звенигородқа және Можженкаға бара жатқанда мен Үлкен Вяземдердің жанынан үнемі өтіп жүрдім, бірақ Голицыно станциясынан онша алыс емес сол жерге барып қайтуға бір мұршам келмеді
Звенигородқа және Можженкаға бара жатқанда мен Үлкен Вяземдердің жанынан үнемі өтіп жүрдім, бірақ Голицыно станциясынан онша алыс емес сол жерге барып қайтуға бір мұршам келмеді. Бірде, көктемнің тамаша бір күнінде, электричкадан түсіп, иеліктің қасына дейін серуендеп келдім. Өкінбедім де: Борис Годунов салдырған Преображение шіркеуі өте әдемі екен. Оның қасында тұрған қоңырау мұнарасы да біртүрлі: Мәскеу маңының сәулетіне мүлде ұқсамайды. Ол Псков қоңырау мұнараларына жақынырақ, бірақ олардан да қатты ерекшеленеді. Псковта олар ауыр, жерге мықтап тіреліп тұрады, ал мұнда мұнара торлы, жеңіл, оның аралықтарынан жарқырап көрінетін аспан ғимараттың өзінен де маңызды. Ақынның сәби шағында қайтыс болған інісі Николай Пушкиннің қабіріне қарадым. Голицындардың иелігін алыстан тамашаладым: онда қандай да бір ҒЗИ орналасқан еді, жақын барудың реті болмады. Қазір, айтуларынша, онда шағын мұражай ашылыпты.
Никита Алексеев, 1985 жыл, «Аахен – Яхрома» кітабынан
