Үндіеуропалық халықтардағы сати салты және оған Үндістанда 1829 жылы тыйым салынуы
Жесір әйелдердің күйеуі қайтыс болғаннан кейін өртенуі көптеген үндіеуропалық халықтарда болған салт; оның ең кейінгі көрінісі: Үндістанда ХІХ ғасырдың ортасына дейін сақталған әйелдердің өзін-өзі өртеу дәстүрі. Сати 1829 жылы ресми түрде тыйылды, бірақ жесірлердің өзін-өзі өртеген жағдайлары кейін де кездесіп тұрды. Салт жақсы сипатталған, әр заманда оның шарттары әртүрлі болған, бірақ жалпы мәні мынада еді: күйеуі қайтыс болған сәтте немесе көп ұзамай, мүмкін оның денесі өртеліп жатқанда, әйелі «сат, сат, сат» деп зарлай бастайтын. Бұл оның денесін отқа тапсырып, көктегі үйлену шатыры астында жарымен қосылғысы келетінін білдірді, ал ол бәрінен безініп, аштыққа салынып, отқа шыққанша осылай жүретін. Жақындары отты дайындауға тиіс болды: отын, шырпы және жанғыш қоспалар әкеліп, жесірдің жалындаған құрбандық орнына көтерілу сәтінде оған серік болуы керек еді. Ғасырлар бойы билеушілер сатиді тыюға тырысты, бірақ нәтиже болмады: жесірлер бәрібір отқа аттана берді. Тек кейде жазалаудан қорыққан туыстар жерлеу алаңын өздері дайындайтын.
