Михаил Светловтың 1962 жылғы жоғалту, қайғы және өлімнің жақындығы туралы өлеңі

Ешкімге жамандық жасамай, Ғасыр ортасында өмір сүріп өттім, Маған сенім келді, Адамның алғашқы жан досы.

Қанша жоғалтуды бастан кештім,
Менің ерніме қанша үнсіздік сыйды!
Міне, қайғы да есікті қақты,
Мен оны мүмкіндігінше еркелеттім.

Бір жерде жақын маңда менің соңғы сағатым,
Қабырғаның арғы жағында өкшесімен тықылдап тұр...
Мен сендерді құшақтап жатып жоқ боламын,
Суып бара жатқан қолдарыммен.

Менің жүзім мәңгілікке жүзіп кетеді,
Ештеңеге, ешкімге қарамай,
Ал бала кіреберіске шығып,
Күліп: «Сау болыңыз, аға!» дейді.

Жолма-жол аударма

Михаил Светлов, 1962 жыл