Чарльз Диккенс «Американдық жазбаларда» көңіл көтеру мен газеттер туралы, 1843
Мұнда ойын-сауық жоқ па? Қалайша жоқ, бар. Анау жолдың арғы бетінде дәріс залы тұр, одан жарық шоқтары атқылайды, одан соң аптасына үш рет, кейде одан да жиі ханымдарға арналған кешкі құдайға құлшылық өтіп тұрады. Жас джентльмендерге кеңсе, дүкен және бар бар; соңғысының терезесіне үңіліп көрсеңіз, өзіңіз де көз жеткізесіз, лық толы. Тарс! Мұзды быт-шыт ететін балғаның дүрс еткені, коктейль шайқалғанда ұсақталған мұз кесектерінің стақаннан стақанға өтіп, сыбдырлап жаңа сергітетіні. Ойын-сауық жоқ дейсіз бе? Ендеше бұл сигар сорғыштар мен қатты сусын жұтқыштар, қалпақтары мен аяқтары неше түрлі, күтпеген қалыптарға түсіп жатқан бұлар не істеп отыр, көңіл көтермей ме? Ал мына мезгілсіз ер жеткен бөбектер көше толтыра айқайлап жариялайтын, жергілікті тұрғындар ыждағатпен тіркеп, жинап отыратын елу газет, бұл ойын-сауық емес пе? Және қандай да бір дәмсіз, сұйық ойын-сауық емес, сізге қою, сапалы дүние ұсынылады: мұнда жала жабудан да, қорлаудан да тайынбайды; Испаниядағы Ақсақ шайтан сияқты жеке үйлердің төбесін ашады; * қосшылық етіп, әр алуан жаман бейімділіктің дамуына жол береді және асығыс құрастырылған өтіріктен ең тоймас қарынды да сықитады; әрбір қоғам қайраткерінің қылығын ең төмен, ең жиіркенішті себептермен түсіндіреді; таза ар-ұжданмен, ізгі ниетпен саясаттың қимылсыз, жарақатты денесіне жақындаған кез келген самариялықты одан үркітіп қашырады; айқай-сүреңмен, қол шапалақтың күркіреуімен мыңдаған лас қол сахнаға ашық жауыз жыртқыштар мен ең жексұрын аш қарақшыларды шығарады. Ал сіз ойын-сауық жоқ дейсіз!
Чарльз Диккенс, «Америкалық жазбалар», 1843
