Бұл жоқ жеті алмас мөрмен, Құдай жәннәтінің мәңгілік есігі бекітілген, Ол жарқылымен де, азғырумен де қызықтырмайды, Оны халық та білмейді

Бұл баяғыда тастап кеткен қабырғадағы есік,
Тас, мүк және басқа ештеңе жоқ,
Қасында, шақырылмаған қонақтай, қайыршы,
Кілттері оның белінде.

Жанымен салт аттылар мен сауытты жауынгерлер өтеді,
Керней үні, күмістің сылдыры,
Ал қақпашыға ешкім қараған емес,
Нұрлы елші Петрге.

Бәрі армандайды: «Сонда, Құдайдың қабірінде,
Жәннәт есіктері біз үшін ашылады,
Фавор тауының етегінде
Уәде етілген сағат шылдырлайды».

Баяу жануар осылай өтіп барады,
Ұлып, үнді мүйіз керней тартады,
Ал елші Петр жыртық киімде,
Қайыршыдай, бет-әлпеті купсиған, мүсәпір.

«Жәннәт қақпасы», Николай Гумилев, 1910 жыл

Иллюстрация: Александр Ивановтың «Библиялық эскиздер» графикалық циклінен сурет