Владимир Соловьевтің 1892 жылғы өлеңі өмір қарбаласы мен жүректердің үнсіз тілдесуі туралы
Қымбатты досым, көрмейсің бе, Көзбен көрген бәрі де, – Тек көлеңке, тек шағылыс Көзге көрінбес дүниенің?
Қымбатты досым, естімейсің бе,
Тіршіліктің сатыр-сүтір шуы –
Тек бұрмаланған жаңғырық қана
Салтанатты үйлесімдердің?
Жолма-жол аударма
Қымбатты досым, сезбейсің бе,
Бүкіл дүниеде бір ғана нәрсе бар екенін –
Тек жүрек жүрекке
Үнсіз сәлемдесіп сөйлейтіні?
Жолма-жол аударма
Владимир Соловьев, 1892