Маркантонио Раймонди, 1510 жыл. Парис сотының фрагменті.
Эдуард Мане, 1863 жыл. Шөптегі таңғы ас.
Раймонди Рафаэльдің ресми гравері ретінде танымал болған, ал мұнда ол шебердің жоғалып кеткен еңбегін қайта жасайды. Уақыты келгенде, осы мизансценадағы фигуралардың орналасуын Мане көшіріп алады. Біз бәріміз аздап оқып өстік... Жалпы, Рафаэльден үйренбеу күнә.
«Париж алауы» балетін Ленинградта Қазан революциясының он бес жылдығына орай қойды. Премьера 1932 жылы 7 қарашада Киров атындағы опера және балет театрында, ол кезде Мариинский театры осылай аталатын, өтті. Музыканы Борис Асафьев жазды, хореографиясын Василий Вайнонен қойды, либреттоны Николай Волков пен суретші Владимир Дмитриев жазды. Сюжеттің негізіне прованстық жазушы Феликс
Да Винчи тақырыбын күтпеген жерден француз символистерінің ең үрейлісі Одилон Редон жалғастырып отыр: оның Бикеш басы Да Винчидің аяқталмай қалған «Әулие Анна, Мадонна және нәресте Христос» картинасынан шабыт алған (3 фото). Редонды Парижде, Fondation Louis Vuitton-да өткен Gustave Fayet: Collector - Designer. Icons of Modern Art көрмесінің ашылуында суретке түсірдім
Жас әйелдің басы, «Ла Скапильята» деген атпен белгілі. Леонардо да Винчи. Шамамен 1508 жыл. Бұл туынды шебердің поэтикасының басты қағидатын, яғни жан қозғалысын сыртқы кейіп арқылы жеткізуді бойына сіңірген. Бұл эскиз леонардолық сфумато техникасының шыңын көрсетеді
1870 жылғы фотосуреттегі мысығы бар осы күрд жауынгеріне шексіз құрмет сезімімен бойымды билеп алды