Борис Слуцкийдің «Мұхиттағы жылқылар» өлеңі «Глория» кемесіндегі жылқылардың қазасы туралы

Жылқылар жүзе алады,
Бірақ жақсы емес. Алысқа емес.
«Глория» орыс тілінде «Даңқ» деген сөз,
Мұны оңай есте сақтайсыздар.
Кеме жүзіп барады, өз атымен мақтанып,
Мұхитты жеңуге тырысып.
Трюмде, мейірімді тұмсықтарын шайқап,
Мың жылқы күні-түні тапталып тұрды.
Мың жылқы! Төрт мың taban!
Бақыт әкелмеді олар бәрібір.
Мина кеменің түбін тесті
Құрлықтан алыс-алыста.
Адамдар қайыққа отырды, шлюпкаларға мініп алды.
Жылқылар жай жүзіп кетті.
Бейшаралар не істесін,
Қайықтар мен салдарда орын жоқ болса?
Мұхитта қызыл арал жүзіп барады.
Көк теңізде арал жүзіп барады, қоңыр арал.
Алғашында жүзу оңай секілді көрінді,
Мұхит оларға өзендей көрінді.
Бірақ ол өзеннің жағасы көрінбейді,
Жылқылардың күші таусылған шақта
Аттар кенет кісінеп қоя берді, қарсылық білдіріп
Оларды мұхитқа батырғандарға.
Аттар түбіне кетіп, кісінеді, кісінеді,
Бәрі түпке кеткенше.
Міне, бар болғаны осы. Бірақ маған бәрібір аяныш олар –
Құрлықты көрмеген қызыл жылқылар.

Борис Слуцкий. Мұхиттағы жылқылар.
И. Эренбургке
1950 жыл.

Жолма-жол аударма