Кім азапты сезінбей қуаныш туралы, күресті көріп, бастан кешпей бейбітшілік туралы айта алады?

Кім азапты сезінбей қуаныш туралы, күресті көріп, бастан кешпей бейбітшілік туралы айта алады? Таң атқанда күн түннен ажырайды, әрқайсысы өз табиғаты мен күшінен танылады, өйткені қарама-қайшылықсыз ештеңе ашылмайды. Тұнық айнада егер бір жағы көмескіленбесе, бірде-бір бейне көрінбейді.

Қиыншылық – өз ішінде үнсіз мәңгілікте, жарықсыз, қараңғылықсыз, қуанышсыз, қайғысыз, байқалмастай қалқып тұрған теңдіктің аян болуы.

Бірақ бәрін біледі, түсінеді және өзінен тыс ештеңесі жоқ үнсіз мәңгілікке қиыншылық қайдан енеді?

Адам өзінде жоқты иемденгісі келген жерде тілек, қорқыныш және азап туады. Сөйтіп, жасырын өмір қуаныш әкелмейді: оңашаланған мәңгіліктің өзінен тыс ештеңесі болмағандықтан, ол өз аянының қуанышын өз ішінен іздейді; өйткені күш, құдірет және даңқ, шынында да, бәрі оның құрсағында жатыр. Қараңғы тозақ пен нұрлы тозақ Жазбаға сәйкес бір жүректен сөз арқылы сарнайды.

Мен жарықты жасаймын және қараңғылықты жасаймын; Мен бейбітшілік беремін және жамандықты жасаймын. Мен – осының бәрін жасаушы Жаратқан Иемін, күннің шығуы да, күннің батуы да сезілсін, Менен басқа ештеңе болмасын деп.

Ишая 45:6, 7

Сондықтан барлығы бір болған бостандық бөлінеді, бірақ бөлінбейтін, момын бірлік болып қалады. Ол жарық пен күшті іздейді де, тілек арқылы қорқыныш пен қараңғылыққа айналады. Сөйтіп ол қараңғылықтан жарық туғызады, өйткені қараңғылық отты оятады, ал от жарықты оятады, ал жарық даналық пен ғажайыптың айнасынан, өзінің момын бостандығынан, өзі жасырынған қараңғы тілекке қарай бастаған бейнелерден даналықтың кереметтерін көрсетеді