Скорсезенің «Үнсіздігін» көргенде, ашу мен шаршаудан бөлек, дежавю сезіндім
Скорсезенің «Үнсіздігін» көргенде, ашу мен шаршаудан бөлек, дежавю сезіндім. Фильм маған мектепте әдетте қыркүйектің соңғы күндерінде еске алынатын бір оқиғаны еске салды.
Католик қайраткері әулие Викентий де Поль деген бар, оны кейбір гидтер қыңыр түрде Винсент-Павел деп атайды. Бұл қатеден қарапайым гидтерді тек мен емес, көптеген семинаристер де ұстағанына сенемін. Жалпы алғанда, семинарияны бітіріп, бұл есімді білмеу кем дегенде оғаш, өйткені Викентий семинарияны қазіргі түрінде жасады десе де болады.
Оны не үшін әулиеліққа жатқызғанын ұмытып қалдым, сондықтан оны әулие емес, жай ғана қайраткер деп атаймын.
Викентийдің өмірбаяны өте қызық. Жиырма бес жасында оны қарақшылар тұтқынға алып, Тунисқа әкетіп, құл базарында сатып жіберді. Ол бірнеше рет бір қожайыннан екіншісіне өтті, ақыры исламды қабылдаған бұрынғы христианның қолына түсті. Викентий сол француздың Мәсіх сеніміне қайта оралуына себепкер болды, екеуі қашып құтылды. Францияға оралған соң Викентий шіркеу ректоры қызметін алды.
Бірақ бұл ерліктердің бәрі емес. Әлдеқайда қызығы: болашақ әулиенің африкалық кезбелік жайлы бұл нұсқамен бәрі келісе бермейді. Бұл оқиғалардың бәрі ойдан шығарылған деп болжауға байыпты негіз бар, ал шындығында Викентий үлкен қарыздарына байланысты кеме діни қызметкері болып, бірнеше жыл кеме экипажында жүзген.
Қасиетті әкенің өмірбаянының қалған бөлігінде оның кедей балалық шағы, кедейлерге көмекке арналған өмірі, оба індетімен күресі және т.б. баяндалады. Алайда осының бәрі туралы 1947 жылы «Мсьё Венсан» фильмі түсірілген.
PS Венсан де Поль туралы кітаптың орыс тілінде ІІ Алексий редакциясымен шыққанын білу таңғалдырды
