Менің жаңа сүйікті заманауи суретшім табылған сияқты: 1981 жылы Гарделегенде туған, академиялық пейзаждың немістік реформаторы Маркус Маттиас Крюгер
Кәсіби білімін Крюгер Лейпцигтегі Графика және кітап өнері жоғары мектебінде профессорлар Аннетте Шредер мен Ульрих Хахаульфтың жетекшілігімен алды. Оның шығармашылығы ескі шеберлердің қолөнер мәдениетін жалғастыратын Жаңа лейпцигтік мектептің үшінші буынымен байланыстырылады.
Крюгер әдісі қатаң математикалық дәлдікке, геометрияға және кенепке немесе ағашқа акрилмен, майлы бояумен жұқа қабаттап салынатын виртуоздық суреттеу техникасына негізделген. Оның пейзаждары мүлде адамсыз, дегенмен адамның бар екені өркениет артефакттары арқылы білінеді: бос немесе төңкерілген үйлер, су басқан кварталдар, саңырау қабырғалар, тастанды құрылыстар, үйілген ағаш бөренелер, симметриялы шөп үйінділері немесе өрттің іздері.
Суретші табиғат элементтерін негізгі геометриялық пішіндерге дейін жеңілдетіп, өзі жақсы көретін мотивтерді үнемі қайталайды. Крюгер пейзажы табиғаттың жай ғана көрінісі емес, драмаға толы кеңістік. Әрине, бірден ХІХ ғасырдағы бүкіл неміс романтизмі еске түседі, атап айтқанда, индустриядан кейінгі алаңдаушылықпен дәмдеткендей, Каспар Давид Фридрихтің меланхолиялы атмосферасы.
Крюгер картиналарына қарағанда, фигуративтіліктің дағдарысы туралы сөйлеуге сөз табыла қоймайды. Екінші жағынан, мұндай шеберлер бола тұра, сурет салуды мүлде білмейтін абстрактілі шимайшы суретшілердің гүлденуі тіпті біртүрлі көрінеді.
