Париждің тас дәліздерінің ыстығынан қашып құтылуға құштар жандар ұмтылатын жұмақ мекен ретінде Эмиль Золя Рамбуйе сарайын, оның орманы мен төңірегін «Әйелдер бақыты» романында суреттейді

Париждің тас дәліздерінің ыстығынан қашып құтылуға құштар жандар ұмтылатын жұмақ мекен ретінде Эмиль Золя Рамбуйе сарайын, оның орманы мен төңірегін «Әйелдер бақыты» романында суреттейді. Бүгінгі күнге дейін бұл Франция астанасының төңірегіндегі ең көркем әрі ең жасыл жерлердің бірі болып қала береді, өнер коллекциялары мен асыл тастардың жоқтығынан әлі де тым оңаша, туристер тобырын ең көп тарта бермейтін орын.

Рамбуйе сарайынан онша алыс емес жерде, Парижден 45 км қашықтықта, XVI Людовиктің бұйрығымен 1785-1787 жылдары Мария-Антуанетта үшін сүт фермасы салынды. Шынын айтқанда, ол фермаға мүлде ұқсамайды, бәлкім, сарай мен саябақтың бас біріктірген өзіндік ықшам ансамблі десе болады.

Мәселен, шағын грек ғибадатханасында күмбез тәрізді кессонды төбесі және өзінің сәндік гроты бар дегустация залы орналасқан. Мария-Антуанетта тұсында бұл грот сүтті салқындататын бөлме ретінде пайдаланылған.

Гротта Амалфея нимфа-ешкінің мүсіні тұр. Кронос ұлын өлтіру үшін іздеп жүргенде, Зевсті Крит аралында емізіп өсірген, оны көкте де, жерде де, теңізде де емес, ағаштағы бесікке жасырған аңызға айналған ешкі. Зевс Амалфеяның терісінен қалқан жасады: титандармен соғыста өзін жауып жүрген сол эгида осы еді. Ал Амалфеяның өзін ол лақтарымен бірге шоқжұлдызға айналдырды