Лев Толстой өзі ешқашан көрмеген Фёдор Достоевскийдің өлімі туралы
Достоевский туралы сезінгенімнің бәрін айта алсам ғой. Мен бұл кісіні ешқашан көрген емеспін, онымен тікелей қарым-қатынаста болған да емеспін; сөйтсем, ол қайтыс болғанда, оның маған ең жақын, ең қымбат, ең қажет адам болғанын кенет түсіндім. Онымен өлшесуім керек деген ой бір сәт те басыма келген жоқ, ешқашан. Оның істегенінің бәрі (жақсысы, нағызы) сондай еді: ол неғұрлым көп істесе, маған соғұрлым жақсы. Өнер менде қызғаныш тудырады, ақыл да солай, ал жүрек ісі тек қуаныш сыйлайды. Мен оны өзімнің досым деп санадым, біз кездесеміз, әзірге сәті түспей тұр, бірақ ол менікі деп қана ойладым. Кенет оқысам: қайтыс болыпты. Бір тіреу менен ыршып түскендей болды. Састым, сосын оның маған қаншалықты қымбат болғаны айқындала түсті, мен жыладым, әлі де жылап жүрмін. Жуырда, ол қайтыс болмай тұрып, «Қорланғандар мен қорлананғандарды» оқып шығып, толқып кеткен едім
Лев Толстой Фёдор Достоевский туралы
