Виктор Гюго «Отверженные» кітабында Бастилия алаңындағы мүжілген піл ескерткішін сипаттайды

Шетелдіктер бұл құрылысты сирек тамашалайтын, жаяу жүргіншілер оған мүлде қарамайтын. Піл жылдан жылға шіріп барады; сылақтың түсіп қалған қабыршақтары оның бүйірінде жексұрын жара іздерін қалдырған. Салондардың нәзік арго тілінде айтқанда, «эдилдер» оны 1814 жылдан бері ұмытқан. Ол осында, өз бұрышында, сұсты, науқас, бұзылып бара жатып, шіріген қоршаумен қоршалып, мас кучерлер былғап тастаған күйі тұрды; жарықшақтар оның құрсағын сызып жатты, құйрығынан қаңқаның таяғы шығып тұрды, аяқтарының арасында биік шөп өсті. Оның төңірегіндегі алаңның деңгейі отыз жыл бойы көтеріліп отырғандықтан, өйткені үлкен қалалардың топырағын байқатпай көтеретін жердің баяу әрі үзіліссіз қабаттасуы жүріп жатты, ол шұңқырда қалды, жер оның астында шөгіп кеткендей болды. Ол былғанған, мойындалмаған, жиіркенішті әрі менмен болып тұрды: мещандардың көзіне сұрықсыз, ойшылдың көзіне мұңды. Ол жақында сыпырылып тасталатын қоқыс үйіндісін де, көп ұзамай тақтан түсірілетін зор ұлылыққа толы бір нәрсені де бір мезгілде еске салатын.

Виктор Гюго «Кембағалдар» романында Бастилия алаңындағы ескерткіш туралы.