Мен сөзді ұмытып қалдым, не айтқым келгенін

Мен сөзді ұмытып қалдым, не айтқым келгенін.
Соқыр қарлығаш көлеңкелер сарайына қайтып оралады,
Қиылған қанаттарымен мөлдір көлеңкелермен ойнау үшін.
Есінен танған түнгі ән шырқалады.

Ал ерніңде қара мұздай жанады
Әрі жадты қинайды. Сөз жетіспейді.
Оны ойлап табу мүмкін емес: ол өзі күңіреніп тұр,
Түнгі есінен танудың қоңырауын тербетіп.

Және баяу өседі, шатыр немесе ғибадатхана сияқты,
Бір сәт есалаң Антигона кейпіне енеді,
Бір сәт өлі қарлығаш болып аяқ астына тастанады
Стикс жағасының нәзіктігімен және обаға шалдыққан құштарлықпен.

О, қайтарсам ғой көретін саусақтардың ұятын,
Және танудың дөңес қуанышын.
Мен аонидтердің жылауынан қатты қорқамын,
Тұмаудан, сыңғырдан және зиянныңнан.

Ал пенделерге сүю мен тану билігі берілген,
Олар үшін дыбыс та саусақтарға құйылады,
Бірақ мен не айтқым келгенін ұмытып қалдым,
Және денесіз ой көлеңкелер сарайына қайтып оралады.

Бірақ мөлдір қарлығаш ол туралы айтпайды,
Бәрі қарлығаш, құрбым, Антигона...
Ал ерніңде қара мұздай жанады
Стикстік сыңғырдың еске алуы.

Жолма-жол аударма

Осип Мандельштам, 1920 жылғы қараша