Андрей Белыйдің «Тауларда» өлеңі шыңдағы бүкір мен ананастар туралы

Таулар неке тәжін киген.
Мен қуаныштамын, әрі жаспын.
Менің тау төбелерімде
тазартатын суық тұр.
Міне, менің жартасыма
ақ шашты бүкір сүйретіліп келді.
Маған сыйға әкелді
жерасты жылыжайларынан ананастар.
Ол қызыл-қошқыл түстің ішінде билеп,
көгілдір аспанды мадақтады.
Сақалымен көтерді
боран тәрізді күміс дауылдардың құйынын.
Айқайлады
жуан дауыспен.
Аспанға лақтырды
ананасты.
Және доға сызып,
төңіректі жарқыратып,
ананас жарқырай түсіп,
беймәлімге құлады,
алтын шықты
қызыл алтын бағандарындай шашып.
Төменде айтты:
«Бұл — жалынды күннің табағы…»
Сылдырай құлады,
жартастарды жуды
отты алтын субұрқақтар:
қызыл түске боялған
хрусталь шықтары.
Мен бокалдарға шарап құйдым
және бүйірімнен жасырынып жақындап,
бүкірді шайып жібердім
жарықты көпіршікті ағынмен.

Жолма-жол аударма

«Тауларда» Андрей Белый

Иллюстрация: Каспар Давид Фридрих «Алыптар тауы», 1810, Пушкин атындағы Мемлекеттік бейнелеу өнері мұражайының коллекциясы