Бұл иілгіш, құштар тәнді Тапты аяғымен жұрт менің, Қорлап, шешіндіріп тастады…

Бұл иілгіш, құштар тәнді
Тапты аяғымен жұрт менің,
Қорлап, шешіндіріп тастады…
Ал тәнге
Қарауға
Батылым бармады…
Бірақ мені тәнімнен кесіп алды,
Қабынған еттің
Жыртықтарын тасқа тастады… Ал париждік кедейлер
Көше қысымында алып кетті мені,
Біреу кабакта арақ ішіп жатты,
Мені дымқыл үстелге лақтырып.
Куафёр мені жерден көтерді,
Ақшыл бұрымдарымды тарады,
Бетімді қызартты,
Және ұнтақпен себелеп тастады… Сонда, ұрып-соғылған, жарақаттанған,
Лас қолмен,
Балға барардай бұйралап, бетім қызартылып,
Мен найзаның ұшында жұрттың үстінен көтерілдім
Мас тирс секілді…
Вакханалия ағылып жатты.
Халық қасиетті есерсоқтықпен ән салды…
Ал мен Версальдағы балда жүрген секілдімін —
Баяу би айналдырып, алып барады… Жалынша гуледі әуендер.
Түрменің тар баспалдағымен
Тампль мұнарасындағы Патшайымның терезесіне
Халықтың хабаршысы болып көтерілдім.

Жолма-жол аударма

Madame de Lamballe-дің басы. Максимилиан Волошин