1950-жылдардағы Қытайдағы кеңес дипломаттары рикшаға отырудан бас тартқан деген бір аңыз бар: бұл оларға адамның адамды қанауы идеясының бейнесіндей көрінген, тіпті көліктен бас тарту шексіз кешігуге ұрындырса да
1950-жылдардағы Қытайдағы кеңес дипломаттары рикшаға отырудан бас тартқан деген бір аңыз бар: бұл оларға адамның адамды қанауы идеясының бейнесіндей көрінген, тіпті көліктен бас тарту шексіз кешігуге ұрындырса да. Ол жылдары Қытайда жоқшылық әлі зор проблема болып тұрған, сондықтан тек еуропалық Шанхай мен Гонконгтан тарап кеткен жаяу арбакештер мәдениеті көпшілікке жұмыс орны мен күнкөріс көзін қамтамасыз етті. Бірде екі жас дипломат пен рикшаның арасында сөз болыпты, рикша: «Не жақсылығың бар, сендер менің жұмысым мен нанымды тартып әкетіп жатырсыңдар ғой?» депті. Біздің дипломаттар бұған «арбакешке» ақша беріп, оның өзін өз арбасымен алып жүруден гөрі парасаттырақ жауап таба алмапты. Аңғал оқиға, иә, бірақ соғыстан кейінгі онжылдықтардағы кеңес-қытай достығының рухына шынында да сай келеді.
