Николай Заболоцкийдің «Адам жүздерінің сұлулығы туралы» өлеңі және Сычков картинасы

Бет-әлпеттер бар, сәулетті порталдар секілді,
Мұнда әр жерде кішіден ұлы нәрсе елестейді.
Бет-әлпеттер бар, аянышты лашықтың бейнесіндей,
Мұнда бауыр пісіп, сычуг сулап жатады.
Кейбір салқын, өлі беттер
Тор-темірге қамалған, зындан секілді.
Басқалары мұнаралар секілді, онда баяғыдан
Ешкім тұрмайды және терезеге қарамайды.
Бірақ мен бір кішкентай лашықты білуші едім,
Ол көркем емес еді, кедейлеу еді,
Бірақ оның терезесінен маған
Көктем күнінің тынысы құйылып тұрушы еді.
Расында, дүние де ұлы, де ғажайып!
Бет-әлпеттер бар, шаттанған әндердің бейнесіндей.
Күн секілді нұр шашқан осы ноталардан
Көк биіктерінің әні құралған.

Жолма-жол аударма

Николай Заболоцкий. Адам беттерінің сұлулығы туралы

Федот Сычковтың суреті, «Екі тоқымашы әйел»