Ішетін ыдыстың түбі, шамамен б.з.д. 500 жыл. Плащ киген, қолында таяғы бар ер адам тегіс тасқа сүртініп жатыр. Гректер қолданбалы өнерде скатологиялық, яғни табиғи қажеттіліктерге байланысты сюжеттерге жиі бара бермеген, бірақ көрінгендей, бұл өздерінен сұралмаған пікірімен килігетін адамдарға арналған арнайы ыдыс болған. Микроинфлюэнсерлерге арналған дәл осындай кесе сатып алғым келеді
Ньордағы Бернар д’Ажесси мұражайында Пьер Мари Пуассон 1925 жылдан 1927 жылға дейінгі кезеңде жасаған «Сена» терракоталық мүсіні сақтаулы. Бұл туынды атақты «Иль де Франс» трансатлантикалық лайнерінің үлкен салонын кейінірек безендірген монументті мүсінді жасауға арналған модель болды. Мүсін ар-деко стилінің жарқын үлгісі әрі өткен ғасырдың жиырмасыншы жылдарындағы сәнді мұхит
«Париж алауы» балетін Ленинградта Қазан революциясының он бес жылдығына орай қойды. Премьера 1932 жылы 7 қарашада Киров атындағы опера және балет театрында, ол кезде Мариинский театры осылай аталатын, өтті. Музыканы Борис Асафьев жазды, хореографиясын Василий Вайнонен қойды, либреттоны Николай Волков пен суретші Владимир Дмитриев жазды. Сюжеттің негізіне прованстық жазушы Феликс
Да Винчи тақырыбын күтпеген жерден француз символистерінің ең үрейлісі Одилон Редон жалғастырып отыр: оның Бикеш басы Да Винчидің аяқталмай қалған «Әулие Анна, Мадонна және нәресте Христос» картинасынан шабыт алған (3 фото). Редонды Парижде, Fondation Louis Vuitton-да өткен Gustave Fayet: Collector - Designer. Icons of Modern Art көрмесінің ашылуында суретке түсірдім
Жас әйелдің басы, «Ла Скапильята» деген атпен белгілі. Леонардо да Винчи. Шамамен 1508 жыл. Бұл туынды шебердің поэтикасының басты қағидатын, яғни жан қозғалысын сыртқы кейіп арқылы жеткізуді бойына сіңірген. Бұл эскиз леонардолық сфумато техникасының шыңын көрсетеді