Бір мүсінші керемет мәрмәр сатып алды
Бір мүсінші мүсін қашау үшін керемет мәрмәр сатып алды.
«Құдай жасайын ба, үстел ме,
әлде жуынатын ыдыс па, —
ол құдай болады! Билеуші қолына жайдары ұстасын!
Құлаңдар, пенделер, топыраққа жығылыңдар, —
міне, ғалам иесі!»
Құдайдың бейнесін мүсіншінің қолы
сонша таңғаларлықтай қашап шықты,
көпшіліктің пікірінше, тек сөйлеу ғана жетпеген еді.
Айтуларынша, шебер өзінің ұлы еңбегін
бітіре салысымен,
жаратқан жаратылысының алдында
бірінші болып басын июге мәжбүр болыпты.
Суретшімен бірге дәл сондай әлсіздікке
ақын да ұшырайды:
өзі дүниеге шақырған құдайлардың
ашуы мен кегінен қорқады!
Балалар да өздерінің кінәсіз әлсіздіктерінде
осындай емес пе,
дүниедегі бәрінен гөрі қуыршағының
ашуын тудырудан қорқатын?
Ақыл жүректің соңынан ерікті жүреді:
сөйтіп бұрынғы замандарда
пұтқа табынушылық толқыны
бүкіл халыққа әр жерде тарап кеткен.
Бәрі өз қиялын әкенің
терең мейірімімен еркелетеді,
Пигмалион Венераны сүйген еді —
өз қашауының жемісін.
Біз бәріміз күшіміз жеткенше
өз арманымызға өмір сыйлаймыз;
біз өтірікті ессіз құштарлықпен сүйеміз,
ал шындыққа — мұздан да суықпыз.
Жан де Лафонтен, «Мүсінші және Юпитер мүсіні»
Жолма-жол аударма
