Брунелло Кучинелли жаңа кампейнін кітаптарға арнап, өмірінде кітаптың алатын орны туралы өте бір жылы хат жазды:
Мен кітапқа ғашықпын. Кітапты сыйлайтын білімі үшін, аңқитын иісі үшін, парақтары сыбдырлағанда жанды сипағандай әсер ететін дыбысы үшін жақсы көремін. Вольтер сияқты мен де көне томдарға әлсіз болып келемін және ойының ұзақ төзімділігі даналығын дәлелдеген авторлардың сөзін қадірлеймін. Монтескье бір кезде, біз барлық ескі кітапты оқып шықпайынша, жаңасын артық санауға негіз жоқ деп байқаған екен; ал шынымды айтсам, уақытты әрдайым өзім таңдай алатын болсам, маған ештеңе Соломеоның әдемі паркінде, кешке, күн батарда, ауа тазарақ, жан ой толғауға бейім шақта серуендеп, сүйікті кітабымнан үзінділер оқығаннан артық ләззат бермес еді. Бұл мен үшін жұмақ мекен. Қайсысы ең сүйікті кітабым екенін айта алмаймын; бірақ бұл онша маңызды емес, өйткені кез келген жақсы кітап, Монтеньше айтқанда, өмір жолындағы ең жақсы қолдау. Сондықтан маған жүрекпен тікелей сөйлейтін кітапты қолға ұстаудың өзі жеткілікті: қарапайым сөздермен айтылса, ақыл мен автордың қаламы арасындағы жолдың шынайы болғаны бірден байқалады.
Оқудың жағымды сәті сондай-ақ таңертең, жұмыс күні басталмай тұрып, кездесулер мен міндеттерге толы күннің алдында, өз мұнарамда жападан-жалғыз отыратын шақ. Бұл минуттар кітаптарға арналған, немесе кітаптар осы минуттар үшін жаратылған шығар. Ежелгі данышпанның ой тереңіне бойлағанда, ол менімен сөйлесіп жатып, жомарттығымен мені асқақтатқандай сезінемін, ұлы ұстазым Джон Рёскин бір кезде жазғандай, өзімді патшаның бағында жүргендей сезінемін.
Жастайымнан Кант еңбектеріне алғаш көңіл бөлгенімде есімде қалған алғашқы әсер мынау болды: шынайы оқу диалогқа, сұрақ пен жауаптың тізбегіне айналады. Петрарка да Никколо Макиавелли сияқты ойлаған. Кітап оқығанда біз ешқашан жалғыз емеспіз және қауіпсіздіктеміз, өйткені жалғыздық адам болмысындағы ең үлкен қауіптердің бірі. Жан осылайша қоректенеді, дәл астық сансыз ұрпақтардың денесін қоректендіргендей және қоректендіруін жалғастырып келе жатқандай. Император Адриан мұны жақсы білген, ол: «Кітапханалар салу деген қоғамдық астық қоймаларын тұрғызу, Рухтың қысына дайындық үшін қор жинау деген сөз; өкінішпен мойындаймын, оның жақындағанын көптеген белгіден көріп отырмын», деген еді. Міне, осы өткеннің ұлы істері өз ой-толғамдарымен бізге адамзаттың өзгермес заңдары мен үнемі жаңаратын құндылықтарын үйретеді. Бұл құндылықтар қарапайым әрі бәріне қолжетімді болғандықтан, одан сайын ұлы, олар utile dulci, яғни пайдалыны жағымдымен араластырады, Гораций айтқандай, ал тағы бір алып Цицерон кітапханасы мен көкөніс бағы бар адамның еш нәрсеге мұқтаждығы жоқ екенін білген.
Бұл ой-толғамдарды әулие әрі философ Аврелий Августинге құрмет көрсетіп аяқтауға рұқсат етіңіздер: «Кітап әлем сияқты; саяхаттамайтын адам тек бір бетін біледі». Міне, ақырында мені осы көңілге толы бейнеден көріңіздер: кітаптармен қоршалған, оларға бойлаған сайын жаныма сіңіп бара жатқандай көрінетін даналыққа тәнті болған қалпымда.
