Маяковскийдің «Жылқыларға жақсы қарым-қатынас» өлеңі көшеде құлаған жылқы туралы

Тұяқтар соқты. Бір нәрсе айтып жырлағандай:
— Гриб.
Грабь.
Гроб.
Груб. —
Желмен ішкен,
мұзбен аяқталған,
көше сырғанап тұрды.
Ат сауырымен
құлап түсті,
сол сәтте
қарап тұрған біреудің артынан біреу,
Кузнецкийді кең балақ шалбармен кезуге келгендер,
үймелеп тұрып қалды,
күлкі сыңғырлап, сылдырлап шықты:
— Ат құлады! —
— Құлапты ғой ат! —
Кузнецкий күлді.
Тек мен ғана
дауысымды оның ұлуына қоспадым.
Жақындап барып
көрдім
аттың көздерін…
Көше төңкеріліп кетті,
өз бетімен ағып жатыр…
Жақындап барып көрдім:
үлкен-үлкен тамшы артынан тамшы
тұмсығымен төмен домалап,
жүнге тығылып барады…
Сонда бір жалпы
хайуандық мұң
шашырай төгіліп менен шықты
да, сыбдырға айналып тарап кетті.
«Ат, керек емес.
Ат, тыңдаңызшы,
неге өзіңізді олардан нашар деп ойлайсыз?
Балақай,
біз бәріміз аздап атпыз,
әрқайсымыз өзімізше аттымыз».
Мүмкін,
қартаң ат
күтушіні қажет етпеген шығар,
менің ойым оған дөрекі көрінген де шығар,
бірақ
ат
жұлқына
аяғына тұрды,
kісінеді
де жүріп кетті.
Құйрығын бұлғап қойып.
Сарыша бала.
Көңілді келіп,
қорасына тұрды.
Және оған бәрі
өзін құлын сияқты көрінді,
өмір сүруге тұрарлық,
жұмыс істеуге де тұрарлық екен деп

Аттарға жақсы қарым-қатынас. Владимир Маяковский.

Жолма-жол аударма

Иллюстрация: Юлий Петрович Шейнис