Суретші Валерий Юрлов Мәскеудегі Сталинді жерлеу кезіндегі қалың топтың қысымын еске алады

Сосын, Сталинді жерлеген кезде, мен табыттың жанынан өттім. Ол жерде үрейлі қысылтаяң болды, мен табытқа жетуге бастардың үстімен жүріп барғандықтан ғана жеттім. Сөзбе-сөз. Менімен бірге бұрынғы әскери досым болды, ол жерді өте жақсы білетін, өйткені жақын тұратын. Басты қысылтаяң Станиславский театрынан Одақтар үйіне қарай болды. Біз болсақ онымен бірге Столешников тұйығынан шықтық. Ол: «Бастардың үстімен барайық па?» дейді. Біз тура иықтардың, бастардың үстімен, қабырғаға жабыса отырып, жүріп кеттік. Адамдар жай ғана қорыққанынан өліп-талып тұрды, ештеңе түсінбеді. Және олар өте тығыз тұрды, бастан басқа, әйтпесе өтіп кету де мүмкін емес еді. Бірақ біз онша көп жүрген жоқпыз, үш үй өттік, машиналар тұрған қоршауға жеттік, ал онда енді екі-үш адамнан тыныш өткізіп жатты. Біз секіріп түстік. Рас, мен аяқ киімімді жоғалтып алдым. Наурыз айы еді, мен шұлғаумен, дымқыл әрі суық. Мен қандай да бір газеттерді тауып, аяғымды орадым. Бірақ Сталиннің жанынан жалаң аяқ өттім.

Біз онда қызық болғандықтан барғанбыз. Мәскеу мүлдем бос еді: Қызыл алаңға дейін ешкім болмады, тек машиналар тұрды. Ал тұйықта адамдар жабайы көп жиналып қалған, олар қозғала алмады: баяу өткізді, ал жаңа адамдар келе берді, келе берді. Кейін білдім, Бақша сақинасы жағынан да қысылтаяң болыпты. Мені онда таптап тастар еді. Мен тек досымның арқасында аман қалдым, ол күшті адам, майданнан өткен.

Суретші Валерий Юрлов Москвич Mag журналына берген сұхбатында еске алады