«Серафима Глюкинаның күнделікті күндері мен мерекелері» повесінің өзегінде Алиса Фрейндлих сомдаған жалғызбасты ересек әйел Серафима тұр, ол мұражай қызметкері, сол заманға қарағанда аздап бұл дүниенің адамы емес
«Серафима Глюкинаның күнделікті күндері мен мерекелері» повесінің өзегінде Алиса Фрейндлих сомдаған жалғызбасты ересек әйел Серафима тұр, ол мұражай қызметкері, сол заманға қарағанда аздап бұл дүниенің адамы емес. Бүгін оны жаңа шынайылық идеяларының өкілі деп атар еді. Біршама олақ, тапқырлықтан ада, тым қарапайым, бірақ сонымен бірге адал, тәртіпті, әділ, ақылды әрі биік рухты Серафима күнделікті өмірдің сұрықсыз әрі қайшылықты кейіпкерлерімен бетпе-бет келеді: оның жолына қырсыққан бастық әйел, коммуналкадағы дөрекі көршілер, өрескел сатушылар мен тұрпайы таксистер кедергі болады. Алайда сыртқы дүниенің ешбір тітіркендіргіші оның ішкі үйлесімін шайқалта алмайды, сүйікті ісіне адалдығын әлсірете алмайды, өзіне деген үмітін үздіруге мәжбүрлей алмайды. Бірақ өмір өтіп жатыр, басында экзистенциалдық сұрақтар туады, қарапайым мұражай қызметкерінің жұтаң тұрмысына сағыныш тамыр жая бастайды.
Әрине, фильм бомба емес, перестройка туралы қалыптасқан үлгілерді ішінара кешіруге болады, сюжеті де ең қанық, ең афористік емес. Бірақ менің ойымша, картина дәл сондай асықпайтын, үні қатты шықпайтын және бес «Оскар» алған 1983 жылғы «Нәзіктік тілінен» еш кем емес, режиссер Ростислав Горяевтың жұмысының онымен тақырыбы, таңқаларлығы, ортақ: адамдарды жетілген шағында тесіп өтетін жалғыздық, өз бақыты үшін күресуден ұялшақ шегіну, өкінішсіз махаббат.
Атауына қызығатындарға айтайын, онда жұмбақ бар. Серафим - шыны гармониканың кең тараған аталуы. Глюк - осы аспапты сүйген композитор Кристоф Виллибальд. Серафима Глюкина - музыкалық аспаптар коллекционерінің қызы, ол өз жинағын қалаға өсиет етіп қалдырған, сол жинақ мұражайдың негізі болды, Сима сол мұражайда сақтаушы әрі экскурсовод болып жұмыс істейді. Айтпақшы, фильм екатеринбургтіктерге қызық болар деп ойлаймын, өйткені оқиға Свердловскіде өтеді, ескі қала құрылысын және кейбір белгілі ғимараттарды көруге болады.
Соңында айтайын, Серафима Глюкинаның заманауи емес деген пікірмен келіспеймін. Біріншіден, өркендеп тұрған дөрекілер таза, жақсы адамдарға қалай қиянат жасаса да, тәртіптілік пен рухани тереңдік әрдайым өзекті. Екіншіден, ол өзінің қызығушылығымен, шабытымен, мұражайға адалдығымен және шексіз белсенділігімен біздің күндері қала қауымдастығында қадірлі әрі құрметті адам болар еді.
