1793 жылы Қытайға алғашқы британ дипломатиялық миссиясы келді: мақсаты – Қытайда британ саудасы үшін жаңа порттар ашу, Пекинде тұрақты елшілік құру, шағын аралды британдықтардың пайдалануына беру және…

Басқа міндеттермен қатар, британ елшісі Қытайды британ тауарларын сатып алуға көндіруге тиіс еді. Цяньлун императорының жауабы бір түрлі ерекше болды:

«Бізде бәрі бар. Мен оғаш немесе айлалы заттарды бағаламаймын және сіздердің елдеріңіздің өнімін қажет етпеймін».

Қалған тармақтар бойынша да британдықтар бас тарту жауабын алды.

Бірақ император батыс елдерінің қызықты бұйымдар мен тағы басқа да нәрселер жасауда қаншалықты ілгерілеп кеткенін жай ғана білмеді. Цяньлунның атасы Канси 1681 жылдан бері XIV Людовикпен хат алысып тұрған, сондықтан Еуропаның жетістіктерінен хабардар болмауы мүмкін емес еді.

Келесі 100 жыл ішінде Қытайға ең жағымды емес сабақты игеруге тура келді. 1830-жылдары Британияда қытайлықтар қалаған нәрсенің бәрі таусылып, күміс қана қалды. Сонда ол тапқыр халық қарсы тұра алмайтын жалғыз тауар – бенгал апиыны екенін кездейсоқ байқап, Көк аспан асты елін соған толтырып тастады. Нәтижесі – Апиын соғысы, Қытай быт-шыт болды. Британия мұны еркін сауда сабағы деп атайды.

Бірақ қазір жағдай дәл керісінше. Қытай әлемге қажет тауарлардың көбін өндіреді, сондай-ақ басқа елдердің әзірге түсінігі де жоқ кейбір заттарды да шығарады. Айтқандай, Қытай ұйықтай берсін, өйткені ол оянғанда, бұл әлемді дүр silkindiredi