Саған — жүз жылдан кейін

Саған, дүниеге келуге тиіс адамға,
Жүз жылдан соң, мен демімді басқан соң, –
Тұңғиықтың түбінен, өлім жазасына кесілгендей,
Өз қолыммен жазып отырмын:

– Досым! Мені іздеме! Сән басқа!
Қарттардың өзі мені есіне алмайды.
– Ауызбен жетпейді! – Лета суының арғы бетінен
Екі қолымды соза беремін.

Екі алау сияқты көздеріңді көремін,
Маған, қабірге – тозаққа – жарқырап тұрған, –
Қолы қимылдамайтынды, жүз жыл бұрын
Өлген әйелді көріп тұрған көздерді.

Қолымда – тозаңның уыс-ақ мөлшері –
Өлеңдерім! – көріп тұрмын: желде
Сен менің туған үйімді іздейсің, не болмаса
Мен өлетін үйді.

Кездескен әйелдерге – әні тірі, бақытты әйелдерге –
Қалай қарағаныңды мақтан етемін, сөздеріңді іліп аламын:
– Жалған атаныпты жиынтық! Бәріңіз өлісіңдер!
Тек сол біреу ғана тірі!

Мен оған ерікті жауынгердің қызметімен қызмет еттім!
Бар құпиясын білдім, жүзіктерінің бар қорын!
Өліктерді тонаушылар! Бұл жүзіктер
Одан ұрланған!

О, менің жүз жүзігім! Тамырымды тартады,
Алғаш рет өкінемін,
Оларды теріс-бұрыс көп сыйлағаныма, –
Сені күтіп жеткізе алмадым!

Және тағы мынау өкінішті: осы кеште,
Бүгінгі кеште – батып бара жатқан күннің
Ізімен ұзақ жүрдім, – сені қарсы алуға, –
Жүз жылдан кейінгі сені.

Бәс тігемін, сен қарғыс жаудырасың
Көкжиектегі қабірлердегі достарыма:
– Бәрі мақтады! Қызғылт көйлекті
Ешкім сыйламады!

Кім одан да пайдасыз болған?! – Жоқ, мен пайдакүнеммін!
Өлтірмесең, – пайдакүнемдігімді жасырмаймын,
Мен бәрінен хат сұрап алдым,
Түнде сүю үшін.

Айтайын ба? – Айтамын! Жоқтық – шартты нәрсе.
Сен қазір мен үшін – ең құштар қонақсың,
Және сен барлық ғашықтардың меруертіне бас тартасың
Сол сүйектердің атынан.

Жолма-жол аударма

Марина Цветаева, 1919 жылғы тамыз