Арчимбольдо салған II Рудольф портретінен Наташа Ростованың пал ашуына дейінгі парейдолия

Джузеппе Арчимбольдо мен оның Вертумн бейнесіндегі ІІ Рудольф императорының портретін еске алуды ұсынамын, өйткені мен әжемнің пледіне қарап қалдым. Адамдардың шынымен бар заттардың өрнектерінен, дақтарынан және бөлшектерінен беттің, жаратылыстардың бейнесін көруін парейдолия деп атайды. Менің ойымша, әркім кем дегенде бір рет сәнді перделерден Құдай Анасының жүзін немесе жастықтың қатпарларынан зұлым жымиысты байқаған болар. Парейдолия сенсорлық иллюзияның бір түрі саналып, жиі психоздың белгілеріне жатқызылғанымен, бұл заңдылығы бар және эволюциялық тұрғыдан түсінікті құбылыс: өйткені ми жыртқыштардың, бұта арасында немесе ымыртта тығылған қауіпті аңдардың бүркенішін ашуға қабілетті болуы тиіс қой. Екінші жағынан, парейдолияға Наташа Ростова мен Сонянның екі айна мен шамның көмегімен бал ашуын да жатқызуға болады: сонда Соня оны, я князь Андрейді, я Николайды, жатқан және күліп тұрған күйінде, әрі көкшіл немесе қызыл бір нәрсені көріп тұрғандай елестеткен еді. Кейін Наташа князь Андрейдің өлім аузындағы төсегінің қасында болған кезде, ол Сонямен бірге сол балда өзіне дәл осы елестегенін шешеді, олар мұны әлі еске алады да, сонда оған қызыл емес, міндетті түрде қызғылт, дәл қазір князь Андрей жабылған көрпедей түс елестеген деп сенеді