Ұлты бойынша орыспын, тегім жағынан түп-тамырлы пролетариатпын, ұрпақтан-ұрпаққа металлургпін

Ұлты бойынша орыспын, тегім жағынан түп-тамырлы пролетариатпын, ұрпақтан-ұрпаққа металлургпін. Шежірем туралы білетінім осы ғана

Леонид Брежневтің естеліктерінде, оны өз заманының бірнеше көрнекті журналисі мен редакторы генсектің сөзінен жазған, ал генсектің өзі тек қана өңдеген деп саналады, анасы туралы өте әсерлі әңгімеленеді.

Наталия Денисовна (1886-1975) сол зауытта өндірістік пештердің дәнекерлеушісі болған кісінің қызы еді, ал сол зауытта Илья Яковлевич Брежнев прокатшының көмекшісі болып істеген, екеуі осында, Днепр зауытының темір илеу цехында, өндірісте танысқан.

Анам Наталия Денисовна әкемнен көп жыл артық жасады. Әкемнен, біздің жақта айтатындай, қайсарлықты, төзімділікті, бір іске кіріссе, міндетті түрде аяғына дейін жеткізу әдетін қабылдасам, анамнан ашық-жарқындықты, адамдарға деген қызығушылықты, қиындықты жымиып, әзілмен қарсы алу өнерін мирас етіп алдым. Ол өмір бойы жұмыс істеді, бізді өсірді, тамақтандырды, киімімізді жуды, ауырған күндері күтті, мұны есіме алып, ауыр, көзге түспейтін, соңы жоқ әрі asыл әйелдің, ананың еңбегін құрметтеуді мәңгілікке әдетке айналдырдым.

Бірақ ең қызығы суретте берілген үзіндіде. Брежнев анасының КСРО Орталық Комитетінің Бірінші хатшысы болғаннан кейін де Каменское кентінде, ол кезде Днепродзержинск қаласы болған жерде тұра беруі туралы әңгімелейді. Міне, Кеңес Одағы басшысының қарапайым кәрі анасы дүкенге өзі барады, кезекте тұрады, үй шаруасын өзі жүргізеді... Ал кейде көшеде оған адамдар келіп, қандай да бір мәселелерді шешуге көмектесуін өтінбек болады, ал ол оларға тек мынаны айтады: мінеки, екі қолым, қолымнан келгенше көмектесемін, бірақ ұлыма ешнәрсе тапсырмаймын.

Келесі бетте Брежнев 1966 жылы анасы, ол кезде жасы сексенге келген, бәрібір Мәскеуге, оның қасына көшуге келіскенін айтады.

Ол немерелерінің балаларын да көрді, тыныш өмір сүрді, ар-ожданымен үйлесімде болды, оны білетіндердің бәрінің сүйіспеншілігіне бөленді, халық пен партияның тұңғышына көрсеткен сенімін мақтан тұтты, ал мен үшін барлық еңбектен кейін анамның қасына отырып, оның тума дауысын тыңдау, оның мейірімді, нұрлы көздеріне қарау — зор бақыт еді

Наталия Денисовна 89 жыл өмір сүрді. Новодевичье зиратында жерленген