Максимилиан Волошиннің «Владимир Құдай Анасы» өлеңі, 1929 жыл

Тақ үстінде емес, Оның қолында,
Сол қолшасымен мойнын құшақтап,
Көзге көз, беті бетке тиіп,
Талмай талап етеді… Үнсізмін,
Күш те жоқ, тілімде сөз де жоқ…
Аңша жиырылған қуатпен
Арыстан төбет-Сфинкс иығына жабысып қалған,
Оған сүйеніп, қозғалмай қатып қалды,
Бар болмысы, талпыныс пен ерік, әрі сұрақ.
Ал Ол алаңдап, мұңға батып,
Болашақтың толқыны арқылы қарайды
Қызарып жанған әлемдік алыстарға,
Онда тақты өрт орап тұр.
Ал таза қыздық кескінде сондай
Қайғылы толқу бар, сондықтан Жүз
Дұғаның жалынында әр сәт сайын
Тірідей өзгертеді жүзінің кейпін.
Мына көз көлдерін кім ашты?
Дана жылнамашы айтқандай,
Бейнеші әулие Лука емес,
Печерскінің қара суретшісі де емес:
Византияның қызған ошақтарында,
Иконаларды қудалаған қатал күндерде
Оның жүзі от стихиясынан
Жер бояуларына енгізілді.

Владимир Құдай Анасы. Максимилиан Волошин, 1929 жыл

Жолма-жол аударма