Иван Тургеневтің «Ит» атты прозадағы өлеңі адам мен иттің ұқсастығы туралы

Бөлмеде екеуміз: итім және мен. Сыртта қорқынышты, құтырынған боран ұлып тұр.
Ит алдымда отыр да, менің көзіме тура қарайды.
Мен де оның көзіне қараймын.
Ол маған бірдеңе айтқысы келетін тәрізді. Ол тілсіз, сөзсіз, өзін өзі де түсінбейді, бірақ мен оны түсінемін.
Мен осы сәтте оның бойында да, менің бойымда да бір сезім өмір сүріп тұрғанын, екеуміздің арамызда ешқандай айырмашылық жоқ екенін түсінемін. Біз бірдейміз; екеуміздің әрқайсымызда сол бір діріл қаққан жалын жанып, жарқырап тұр.
Өлім ұшып келіп, оған суық, кең қанатымен бір сілтейді…
Және бітті!
Кейін қайсымызда нақты қандай жалын жанғанын кім ажыратады?
Жоқ! бұл жануар мен адам емес, бір-біріне көз тастап тұрған…
Бұл бір-біріне қадалған екі жұп бірдей көз.
Және осы жұптардың әрқайсысында, жануарда да, адамда да, бір ғана өмір екіншісіне қорқақтай қысылып тұр.

Ит (Қара сөзбен жазылған өлең), Иван Тургенев