Элизабет Боуэн аралар арасында осыншама танымал болады деп кім ойлаған!

Дәлірек айтқанда, сцелифрон аралары арасында, яғни жер қазатындар арасында. Олар сазбалшықтан өздеріне тән сүйкімді капсулалар жасайды (Лилипуттар елінің археологиялық қазбаларынан алынғандай), сосын оларды кішкентай өрмекшілер мен ұсақ жәндіктермен тығындайды. Балшық ұяшық-бөшкелерге қоймалаған осы азықпен араның өсіп келе жатқан дернәсілі қоректенеді. Біздің ендіктерде көбіне екі түрі кездеседі: Sceliphron deforme және Sceliphron curvatum.

Қызығы, ұрпақ өрбіту үшін аралар он алты жастағы аңғал Порцияның есею жолы туралы аңқау романды таңдапты. Порция жетім қалып, ересек ата бөлесінің үйіне, оның әйелінің қолына барады. Онда өзінің жайдары-ашықтығы үшін келекеге қалады, ғашық болады және, әрине, көңілі қалады.

Осындай бэкграундпен өскен ара бір күні күнделігіне былай деп жазатынын елестетемін:

«Үмітпен өмір сүретіндерге олардың орындалғанын мойындау кейде қиынға соғады. Үміт армандардың ең қауіпті түрі, ал арман орындалғанда, ол нақты дүниеде орындалады, бұл айырмашылық бұлыңғыр сезіледі, бірақ көбіне өте ауыр тиеді. Күту: міне, Порция жұма күнінің таңынан бастап ләззат алуы тиіс еді, бірақ күту енді бұрынғыдай ештеңемен көлеңкеленбеген қуаныш сыйламайтыны белгілі болды. Бар болғаны бір жыл бұрын ол уәде етілген қуанышты әрең күтетін, оған дейінгі уақытты өткізу нағыз азап еді. Ал қазір оған сенбінің тезірек келмегені жақсы болар еді деген ой келді: бір қолымен, өзі сезбестен, одан қағып-сілкіп тұрғандай. Бірақ қуаныш та жоқ, жігер де жоқ, ал екеуін де қайта табу үшін бір жерге ұзақ уақытқа оңашаланғысы келді, бұл оның бойында балалықтан қаншалықты аз қалғанын көрсететін, ал бұл жоғалту, дәлірек айтсақ мінезіндегі өзгеріс, Порцияны осы өзгеріс денесінде болғандай қатты таң қалдырды».