Құлдар өңдеген егіннің нанын жемеймін...
Николай Алексеевич Некрасов
Бұл жолдарды Некрасов өте жас, небәрі 33 жасында, Мәскеу маңындағы Петровский саябағындағы саяжайда Боткинмен бірге тұрған кезде жазған. Қайтыс болуына сәл қалғанда ақын осы өлеңді еске алып, қарындасына жаздырып отырып былай дейді:
Тағдыр маған тек 16 жасқа дейін крепостнойлардың нанын жеуді жазыпты, одан кейін мен ешқашан крепостной иелене қойған жоқпын, әкелерімнің ата-баба жағынан қалған мүлкіне мұрагер болсам да, бір күн де ата-баба жерінің шоқтығындай бөлігіне де ие болған емеспін <...> Мен бір кезде былай деп жазғанмын: «Құлдар өңдеген егістің наны Маған сіңбейді...». Бұл жолды дерлік балалық шағымда жазған соң, мүмкін, оны іс жүзінде ақтағым келген шығар.
Әкесінің мұрасы не болды? Ештеңе болмады: Некрасовтардың бір кездегі үлкен байлығы оның тұсында-ақ еріп біткен еді, оны атасы мен арғы атасы картаға ұтқызып жіберген. Алексей Сергеевич қайтыс болғанда аз нәрсе қалдырды, ал Николай Алексеевичке алуға онша ештеңе де жоқ болатын: мүлік басқа ағалары мен апа-қарындастарының арасында бөлініп кеткен. Некрасовтың бар дүниесі өз ақшасына сатып алынған, көбіне жазушылық және баспагерлік табысына. Тіпті ата-бабасынан қолдан кеткен иеліктерді де қайтарып алды, ең күлкілісі: атасы ұтқызып жіберген ата-баба мүлкін ол картадан ұтқан капиталына сатып алды.
«Көріпкел өлеңнің» толық мәтіні мынадай:
Көркем екенсіңдер, қорықтағы нандар
Туған егістіктің –
Масақтар гүлдеп, толысып өсіп жатыр,
Ал мен әрең тірімін!
Ах, көк мені тым оғаш жаратқан,
Тағдырым осындай,
Құлдар өңдеген егістің наны
Маған сіңбейді!
Жолма-жол аударма
